dün gece rüyamda gördüm seni.

Gerçek gibiydi.. Kapıma gelmiştin ki sen yapmazsın bunu. Oysa okadar masumdun ki garip oldum bir anda.. Şaşırmıştım.. Beklemediğim bir şeydi.. İçeri aldım seni. Oturdun , biliyorum çay sevmiyorsun. Kahve yaptım sana . İçerken tam kapı çaldı. Gelen annemdi. Seni gördü ve kızmaya başladı. Neden mi ? Senin bana yaşattıkların yüzünden.. Artık seni sevmiyor ki.. Üzgünüm bunu sen yaptın.. Seni hızlıca kovdu.. Arkana baktın , gitmeme izin verme der gibiydi. Ama yapamazdım. Sen beni bırakıp giderken annem vardı yanımda, ben hastanedeyken başımda o vardı.. Sen yoktun.. Hiç olmamışın ki benim için.. Galiba seni çok özlüyorum..
Kimseyi yerine koyamıyorum.. Kabul ediyorum olmadı yapamadım.. Ama sen çok güzel yaptın..
Dün gece rüyamda gördüm seni.

Seni hayatım boyunca affetmem..

Eskisi kadar özlemiyorum seni,
Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
Biraz yorgunum.

Biraz kırgın.
Biraz da kirletti sensizlik beni!
Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
“İyiyimler” yamaladım dilime.
Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
Gel diye beklemiyorum artık,
Hatta istemiyorum gelmeni.
Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum.
Benim derdim yeter bana banane!
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum, varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem...