Kaybettim. Her şeyimi sonuna kadar kaybettim. Neden peki ? Bir şey uğruna ya da birinin uğruna mı? Neden? Biri mi kazandı? Kaybeden ben mıydım? Neden? İlk önce kendime olan güvenimi kaybettim, sonra insanlara olan güvenimi. Sevgimi.. sevgisizliğimi. Her şeyimi. Yavaş yavaş kendimi. Kendimi kaybettikçe insanları da. Güzelliğimi de kaybettim.. eskisi gibi bebek kokmuyorum mesela. Genellikle ya mürakkep, ya vazelin, ya da kan. Bedenimi de kaybettim bir zaman sonra güzelliğimi kaybettiğim gibi. Ruhum ucuzlaştı her yarada. Her yarada terk etti beni ruhum. Bir tek şu lanet hayatımı kaybedemedim.. bir çukura atıp kaçamadım mesela, denize atamadım, daha da çirkinleştirdim her geçen saniyede ama çirkin olduğu için bir arkadaşıma hediye edip koy veremedim. İstedim, denedim, çabaladım. Ellerimi görenler çığlık atarcasına sustu. Bende sustum. Hep sustum. Sustukça yazdım. Yazdıkça bittim. Ama kötü bir sonum bile olmadı. Sonlar ben hariç herkesin. Mutluluk ben haric herkesin. Umut ben hariç herkesin. Sevgi ben hariç herkesin. Konuşmak ben hariç herkesin. Nefes almak ben hariç herkesin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder