Uykum var.Yoruldum.Bugün bundan önce aslında hergün yoruldum.Seni düşünmekten unutamamaktan yoruldum.Her gün acı çekmekten usandım.Aklıma ara sıra gelip beni mutsuzlaştırıp gitmenden bıktım.Artık sıkıldım.Seni unutmama rağmen beni bırakmana rağmen ''acaba üşüyor mu?'' ''sırtı ince mi?'' ''şuan ne yapıyor'' beni düşünmediğini bildiğim halde bir umut işte belki düşünüyordur diyorum.Gözlerim kızardı
ağlamaktan.Göz altlarım çöktü.Bittim kısacası.Yeniden doğmak için çabalıyorum.Düştüğüm uçurumdan çıkamıyorum.Senden ne kadar nefret etsem de bir o kadar da seviyorum özlüyorum.Hiç mi özlemezsin?Hiç mi ağlamazsın?Sendeki kal değil mi?Vicdanın yok mu?Ben ağlarken sen gülüyor mutlu oluyorsun.Özür dileyemez misin?
''Herşeyini mahvettim.Ben bir şerefsizim.Senin severken küçüldüğünü izlerken ben zevk aldım.Mutlu oldum.'' diyemez misin?Yüzün var mı?
Ya da yolda karşılaştığımız da ağlar mısın?Duygulanır mısın.Tam karşım da durup gözlerimin içine bakar mısın? 'Sarı bebeğimm' diyip boynuma sarılır mısın?Bunu yapabilir misin?Bence sen bir şey yapamazsın.
Sen günlük mutluluk varken başkalarıyla tek bir kişiyle her gün mutlu olamazsın.Çünkü sen .. Neyse senden tiksinsem de sana söylemeyeceğim kelimeler var.Sevmedim mi zamanın da sevdim.Kötü söz söylemeyeceğim sana sen zaten en büyük kötülüğü yaptın kendine.
Merak ediyorum.Pişman olacağın günü , işin işten geçtikten sonra ki halini ve senin acı çekişini her gün her dakika hıçkıra hıçkıra ağlamalarını , gülmeyi unuttuğun o anları ve bunları yaşamanı çok istiyorum.Benim beter oluşum gibi sen de benden daha beter olacaksın.Bunu biliyorum.Unutma sevgilim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder