Sen..

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi...Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdiİnsan hergün anımsar mı aynı gözleriSENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktuSaçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına düşüşü ve burnun, herkesten başkaydı işte...Güldüğü... zaman yukarıya bakardı;Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı...Ne güzeldiler sen bilmiyordun...BEN SENİ SEVİYORDUM...Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenlerDuvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyorduGeri dönüyordu, çoğalarakSenin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi, herseyi erteleyişim oluyordunKalp ağrısı oluyordun,Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun,Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk,Dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyordukCesurduk...Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller...Ben SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun...Sevinçlerim oluyordun arasıra sen hiç bilmiyordunSonra herhangi biri oldun, bütün sevinçlerim bittikten sonraYağmurlar yağdı, serin haziran akşamlarıDerken bir gün uzaktan gördüm seni...Saçların bana inat başın herseye meydan okuyarak işte yine aynıKalbimi acıttı her zamanki gibi...Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordunŞimdi bunları anlatsa sana birileri kim bilir ya da boşver bilme en iyisi...