Acıyor mu kolun? Ya kaburgaların? Kalbin mi kırıldı? Değildir, kırık olsa duramazdın. Hem zaten ayaktasın. Düşmemiş miydin sen de? Ben hala yerdeyim bak. Bize bir şeyler çarptı sanmıştım. Oysa sadece sen beni itmişsin hayatından. Sana da zaman çarpmış. Yaşlanmışsın. Etini sıyırmış zaman. Kanıyor her zamanki gibi rutin yaraların. Olsun, yine de özledim seni.Bazen mideme bir yumruk atıyor özlemek olgusu. Bazen burnumu kanatıyor, bazen de ciğerlerime oksijen yerine dolup nefes almamı engelliyor. Tenimde söndürülen sigaralara dönüşüyor harfleri. Özlemek bir olgudur biliyorsun değil mi? Sen gerçeksin, somutsun, tutabilirim ellerini. Özlemin de somut o halde. Kesebilir bileklerimi. Olsun, yine de özledim seni.Yanımda olman, bana bakman, bana dokunman çok güzel. Ama bunlar olmadan da yaşarım. Beni sevdiğini bildiğim sürece her yangından sağ çıkıp her düştüğümde kalkarım. Beni sevdiğini bildiğim sürece her diktatöre kafa tutarım. Beni sevdiğini bildiğim her an anarşiyi getirmeye hazırım dünyaya. Oysa tek bildiğim, sevmediğin, sevgilim. Olsun, yine de özledim seni.Benim kolum acıyor. Kaburgalarım da. Senin yüzünden geceleri uyumak yerine ağlıyorum. Senin yüzünden arkadaşlarımı kaybediyorum. Senin yüzünden kendimi kaybediyorum. Çünkü hayatıma girerken benden izin aldın. Aynısını hayatımdan çıkarken yapmadın. İşte bu yüzden suçluyorum seni. Bu yüzden ettiğim küfürler ve çıkardığım kavgalar. Kötü adam sensin. Katil sensin. Bu sefer, kurt sensin.Olsun, yine de özledim seni..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder